Troosttuintje

Oma wilde altijd graag naar huis. Na een korte ziekenhuisopname overleed oma en werd ze terug naar huis gebracht. In een blankhouten kist. De kleinkinderen hebben de kistknoppen vrolijk geverfd en tekeningen gemaakt die op de kist werden geplakt. Allemaal creatief vanuit hun eigen huizen, volgens de huidige regels.

Het huis van oma heeft een mooi groot raam met uitzicht op haar tuin. Vanuit de tuin kunnen mensen door het raam naar binnen kijken. De kist van oma werd gesloten met de gekleurde knoppen en voor het glas gezet. De tekeningen werden erop geplakt.

In de tuin een lantaarntje met een brandende kaars en een tafeltje voor bloemen en lege vazen met wat water. Voor de bloemen die mensen kunnen brengen. Er werd een houten paneeltje met een spreuk op de tafel neergezet: ‘wie thuis het geluk niet vindt, die vindt het nergens’. Een rake spreuk in tijden van Corona.

Maar thuis geluk vinden, kan ook thuis van binnen zijn, in je hart. De tuin van oma werd een plaats om afscheid van haar te nemen. Van haar tuin een troosttuin maken, gaf iedereen een goed gevoel. Persoonlijk afscheid nemen achter glas. Nog maar heel kort geleden zou niemand dit bedacht hebben.

Op de dag van de uitvaart was er niets afgesproken over een erehaag, maar de buren stonden in hun eigen tuintjes om haar uit te zwaaien. Voor de buren een buurvrouw, voor anderen familie. Afscheid nemen is voor veel meer mensen belangrijk dan alleen voor directe familie. Haar nabestaanden kijken terug op een bijzondere week met veel aanloop (keurig na elkaar) in de tuin. Er zijn veel foto’s gemaakt en gedeeld. Na de uitvaart werden de bloemstukken die op de kist lagen, ook in het troosttuintje neergelegd. Het hartvormige bloemstuk van de kleinkinderen stal de show. Ik heb zelden meegemaakt dat er door zoveel mensen steun geput is uit een bloemstuk wat anders alleen maar tijdens de afscheidsbijeenkomst gezien wordt. Het prachtige hartvormige bloemstuk was opnieuw reden voor anderen om even deze gedenkplaats van oma te bezoeken.

Oma’s troosttuintje is een begrip in de wijk geworden. Creatief afscheid nemen, de tijd zal leren of we daar emotioneel mee vooruit kunnen. Iets is beter dan niets.

Loes Rooijakkers-Jeuken

Het huis van oma heeft een mooi groot raam met uitzicht op haar tuin. Vanuit de tuin kunnen mensen door het raam naar binnen kijken. De kist van oma werd gesloten met de gekleurde knoppen en voor het glas gezet. De tekeningen werden erop geplakt.

In de tuin een lantaarntje met een brandende kaars en een tafeltje voor bloemen en lege vazen met wat water. Voor de bloemen die mensen kunnen brengen. Er werd houten paneeltje met een spreuk op de tafel neergezet: ‘wie thuis het geluk niet vindt, die vindt het nergens’. Een rake spreuk in tijden van Corona.

Maar thuis geluk vinden, kan ook thuis van binnen zijn, in je hart. De tuin van oma werd een plaats om afscheid van haar te nemen. Van haar tuin een troosttuin maken, gaf iedereen een goed gevoel. Persoonlijk afscheid nemen achter glas. Nog maar heel kort geleden zouden niemand dit bedacht hebben.

Op de dag van de uitvaart was er niets afgesproken over een erehaag maar de buren stonden in hun eigen tuintjes om haar uit te zwaaien. Voor de buren een buurvrouw, voor anderen familie. Afscheid nemen is voor veel meer mensen belangrijk dan alleen voor directe familie. Haar nabestaanden kijken terug op een bijzondere week met veel aanloop (keurig na elkaar) in de tuin. Er zijn veel foto’s gemaakt en gedeeld. Na de uitvaart werden de bloemstukken die op de kist lagen, ook in het troosttuintje neergelegd. Het hartvormige bloemstuk van de kleinkinderen stal de show. Ik heb zelden meegemaakt dat er door zoveel mensen steun geput is uit een bloemstuk wat anders alleen maar tijdens de afscheidsbijeenkomst gezien wordt. Het prachtige hartvormige bloemstuk was opnieuw reden voor anderen om even deze gedenkplaats van oma te bezoeken.

Oma’s troosttuintje, is een begrip in de wijk geworden. Creatief afscheid nemen, de tijd zal leren of we daar emotioneel mee vooruit kunnen. Iets is beter dan niets.

Loes Rooijakkers-Jeuken

Ander actueel nieuws

Ben jij er klaar voor?
Je hebt een richting gekozen, of dit nu Postmortale Zorg of Uitvaartzorg is. Toch zit je nog met enkele vragen en dus stuur je vaak een e-mail of pleeg je een telefoontje naar Docendo.
Extra: 21 juni 2021 Voorgaan in een uitvaartceremonie
Handvatten en tips voor een persoonlijke aanpak van je teksten en je presentatie tijdens de ceremonie, ondanks de dagelijkse werkdruk.
SAVE THE DATE – Complexe restauraties
Save the date: op vrijdag 4 juni en maandag 7 juni staat de cursus Complexe restauraties gepland. Heb je al enige tijd ervaring in de overledenenverzorging? En bij ons de cursus Piëteitsvolle verzorging van overledenen en de cursus Make-up en camouflage succesvol gevolgd? Wil je nét dat beetje meer in je werk kunnen bieden bij de laatste verzorging van een overledene?
ZDG neemt Post Mortem en De Helpende Hand over
ZDG, met diverse werkmaatschappijen landelijk actief als specialist rondom het levenseinde, neemt per 31 maart 2021 logistiek dienstverlener Post Mortem en personele dienstverlener De Helpende Hand over. Beide bedrijven zullen onder hun eigen naam blijven werken. De overname heeft geen gevolgen voor medewerkers.
Docendo is verhuisd
We mogen het eindelijk wereldkundig maken: WIJ ZIJN VERHUISD! Ons nieuwe onderkomen is gevestigd op de eerste verdieping van het kantoorpand New Central Houten aan de Elzenkade 1-3 in Houten. Een hele verandering ten opzichte van Het Lingehuis in Geldermalsen, waar ruim 15 jaar les hebben gegeven, maar het is meer dan de moeite waard.
Digital Afterlife Expert bij ZDG en Docendo
Sinds 1 maart 2021 is Sander van der Meer als Digital Afterlife Expert in dienst getreden bij ZDG en Docendo. Met een achtergrond in de forensische opsporing en het opzetten van het kennis en expertisecentrum Digitale Nazorg in 2013, wordt hij gezien als autoriteit in de zorg- en uitvaartbranche op het gebied van de digitale nalatenschap, online erfenis en dierbare data.
Back To Top