skip to Main Content

Begraafplaatspoes

Column geschreven door Loes Rooijakkers-Jeuken

Ze zat met een rode poes op schoot. Af en toe klonk er ‘miauw’.  Haar zus zat tegenover haar en vroeg: ‘wat wil jij doen bij het afscheid van mama?’ Er volgde een gebaar, het gebaar van een priester die met wijwater een zegen uitbrengt. Dat was duidelijk. Deze vrouw met een beperking wist hoe zij afscheid wilde nemen. De uitvaart van hun moeder was prachtig. Ze was verdrietig, net als ieder ander. De knuffelpoes met batterijen gaf haar troost en met een wijwatertakje heeft ze de kist van haar moeder vier keer gezegend en besprenkeld.

Maus begeleidt de rouwstoet. © Ton Niessing

Troostkat Maus begeleidt de rouwstoet. © Ton Niessing

Een klein jaar later werd ik gebeld. Na een korte wandeling bij de dagbesteding was ze plotseling overleden. In het bijzijn van haar zus die alleen op die dag er even was. Toeval bestaat niet. Ze werd vastgehouden tot de rouwauto er was om haar over te brengen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat er na een overlijden iemand zo lang en zo liefdevol werd vastgehouden. Haar afscheid was sereen en echt met een lach en een traan want de emoties van haar huisgenoten werden meteen getoond. Er werd gezongen en geklapt maar er werd vooral veel samen gedeeld. Ik maak het niet mooier dan het is. Tijdens de gesprekken met haar zus en de familie werd met één opmerking helder hoe het ook is. Ja, blij, ja lief, ja dankbaar, ja ….. En ja…. hoeveel handen hebben haar verzorgd, geholpen met de dagelijkse dingen die wij het liefste zonder pottenkijkers doen? Wat doet dat met een mens?

We sloten de kist, knoppen met sterretjes. De Poes die er wat afgekloven uitzag bleef bij haar. Zonder batterijen, zonder te mauwen. Nog steeds bracht de poes troost, maar nu aan iedereen. ‘Ze was niet alleen, Poes was bij haar’, werd er gezegd. Tijdens de uitvaart werd ze een sterretje, een zieltje in de hemel en een engeltje. Jan Smit en Frans Bauer  zongen er de juiste woorden bij. Op de begraafplaats waren we alleen met haar familie. Terug naar haar papa en mama, er was nog een plaatsje vrij in het familiegraf. De rouwauto draaide langzaam de begraafplaats op. Wij liepen mee met de auto. Uit het niets kwam er een prachtige grote cyperse kat. Ik kom vaker op de begraafplaats maar een begraafplaatspoes had ik nog nooit eerder gezien. De poes liep mee, snorrend en spinnend tussen ons in. De rouwauto reed een stapje langzamer. Toen de ereronde klaar was, verdween de poes tussen de struiken. Wij keken het beestje verwonderd na.

Sterretjes, zieltjes in de hemel, vlindertjes en engeltjes, dat konden wij volgen. De zon die doorbrak verwarmde ons. Ja, ook dat is bijzonder maar niet uniek. Maar van een kat zonder batterijen, daar kreeg ik kippenvel van. Bijna spinnend van tevredenheid kwam ik thuis. Dit is afscheid nemen.

Back To Top
×Close search
Zoeken