Make-up En Camouflage Bij Overledene

Een dierbare teruggegeven…

Dinsdagmorgen, mijn telefoon gaat. Het is mijn vriendin. Meteen denk ik: die belt me niet zomaar… Ze vraagt me hoe het met me gaat en ik doe kort mijn verhaal. Dan blijkt dat ik het bij het rechte eind had. Ze vertelt me het trieste nieuws dat haar neef van nog maar 38 jaar het leven heeft losgelaten door de dood te omarmen…

Ze vertelt dat haar neef is overleden in het buitenland. Dat is een vervelende bijkomstigheid, want de repatriëring en al het gedoe eromheen belemmeren haar verscheurde familie in het afscheid nemen. De moeilijke confrontatie ter plekke, het niet aan mogen raken van hun dierbare… Ogen en mond nog open en de verkleuringen al duidelijk zichtbaar.

Naar alle waarschijnlijkheid komt hij deze week in Nederland aan. Maar in welke staat verkeert hij dan? Mijn vriendin geeft aan dat het haar rust zou geven als ze weet dat ik hem zal verzorgen. Die woorden zetten mij in actie.

Dubbel gevoel

In de dagen die volgen, houdt de uitvaartleidster me op de hoogte. Op Hemelvaartsdag is het zover: hun dierbare komt om 16.30 uur aan bij het uitvaartcentrum. Bij het openen van de kist, voelt het heel dubbel. Aan de ene kant zijn we opgelucht dat hij er is, aan de andere kant zijn we benieuwd wat we aan gaan treffen. De mooie kist geeft ons in ieder geval hoop.

Tijdens het verwijderen van de verpakking, komt hij beetje bij beetje tevoorschijn. Een dikke laag make-up zichtbaar op zijn gelaat. “Dat wil de familie echt niet…”, zegt de uitvaartleidster.

Make-up en camouflage

Een paar weken geleden heb ik de cursus make-up en camouflage afgerond. Bij de confrontatie met de overleden neef merk ik meteen dat ik daar mijn houvast probeer te vinden. Mijn ogen proberen te ontdekken wat er schuilt onder de dikke terracotta-laag. Er piekt al een blauwe verkleuring doorheen en ook de kleuren rood en groen ontbreken niet. Ik word dus meteen op de proef gesteld: een bijzondere uitdaging ligt voor mij.

Na de eerste zorg start ik met het verwijderen van de dekmantel. Het voorhoofd is donkerblauw en voelt ruw en stug aan; een soort olifantshuid. Onder de ogen zie ik een groene kleur en de rest van het gelaat bevat roodtinten. Al snel ontdek ik een plekje met de originele huidskleur, dus daar klamp ik me aan vast.

Handvatten

Ik voel me zeker van mezelf. Tijdens de cursus heb ik immers alle handvatten gekregen die me hier doorheen gaan helpen. Niet hopen dat mijn handelingen het gewenste resultaat opleveren, maar onder mijn handen de gewenste veranderingen zien.

Langzaamaan wordt het gelaat weer een geheel. De verkleuringen leggen het af tegen mijn nieuwe skills, met de kleurencirkel op mijn netvlies. Gedreven door mijn liefde voor deze familie geef ik alles wat ik in me heb om voor een mooi laatste beeld te zorgen. Ik zet nog wat wax aan op een lelijke hechting in de nek en pas dan ben ik tevreden. Daarna is het tijd voor een verlossend telefoontje naar de familie.

Zenuwachtig

Hoewel ik weet dat het resultaat er mag zijn, voel ik me best zenuwachtig. Is hij zo de persoon die ze zich willen herinneren? Achter de gesloten deur hoor ik de familie breken. Even later stap ik binnen. Ik hoor de tranen in hun stemmen. Ze zeggen: “Wat is hij mooi… En precies zoals hij is.”

Vervolgens kleden we hem samen aan. Er wordt gelachen en gehuild. Ik kan wel zeggen dat ik apetrots ben op mezelf. Het geeft me zóveel voldoening om te zien wat mijn handelingen hebben gedaan voor deze familie. Natuurlijk staat het nare beeld van hun dierbare nog steeds op hun netvlies; dat zal er ook altijd blijven. Maar dat beeld wordt nu in ieder geval positief overschaduwd door de laatste drie dagen van afscheid in Nederland. Ik heb deze familie een dierbare teruggegeven.

Open kist

Het is zondagavond, morgen is de dag van de uitvaart. Ik ga terug om de make-up bij te werken. De vader van de overledene maakt zich zorgen. De verkleuring denkt er weer doorheen te kunnen piepen. Maar hé… Niet met mijn behendigheid, niet één dag voor de uitvaart. Weer geef ik wat ik kan.

De volgende dag ben ik in mijn hoofd bij de begrafenis. Hoe zal het gaan? ’s Avonds krijg ík ditmaal het verlossende telefoontje. Mijn vriendin is opgelucht en blij. Wat was het een mooie dag! Een zelfgemaakte kist, hun eigen bus als vervoersmiddel, een prachtige afscheidsdienst en een door vader gezongen lied… Bovendien was iedereen ontzettend te spreken over hoe haar neef er uitzag. En de plechtigheid? Die werd gehouden met open kist.

Geliefd

Natuurlijk heb ik weleens eerder verkleuringen weggewerkt. Maar dit was mijn eerste échte ervaring na de cursus. Het was een heftige, maar goede vuurdoop. De juiste tips, handvatten en materialen hebben me enorm geholpen. Wat drie dagen Docendo dus kunnen betekenen voor een hele familie… Een prachtige herinnering aan hun geliefde. Want geliefd: dat is hij zeker!

Caroline Giltay
Cursist make-up & camouflage